Break (Magazyn CB)/Numer 12/Parasol na dachu, czyli o antenach bazowych część VIII

Artykuł — O antenach bazowych, część VIII —
Autor	Jerzy Plieth
Data publikacji	luty 1994
Miejsce publikacji	Break (Magazyn CB)/Numer 12
Poprzedni w serii	Parasol na dachu [...] część VII

Kolejny odcinek naszego cyklu poświęconego antenom dipolowym przeznaczamy na opis konkretnych rozwiązań konstrukcyjnych. Ze względu na to, że w ostatnich latach wydawane są w Polsce głównie licencje kategorii II postanowiłem rozpocząć opis rozwiązań praktycznych od anten na pasmo dwumetrowe. Jest to tym bardziej uzasadnione, że anteny Yagi na pasmo VHF są naprawdę proste i wymagają tak niewielkiej ilości materiału (głównie aluminium), że nie stanowią zdecydowanego obciążenia finansowego nawet dla młodych wiekiem krótkofalowców. Aby udowodnić w praktyce powyższą hipotezę rozpoczniemy nasz opis od anteny 3-elementowej (rys 1).

Antena w miejscu podłączenia kabla zasilającego ma oporność ok. 70 Ω i powinna być zasilana poprzez symetryzator szerokopasmowy (na rdzeniu ferrytowym), lub rezonansowy wykonany z kabla współosiowego.

Następna antena pracująca w tym samym paśmie ma już 6 elementów o następujących rozmiarach (rys 2).

Antena ta podobnie jak wcześniej opisana antena 3-elementowa ma oporność ok. 70 Ω i również powinna być zasilana przez symetryzator.

Opisem tych dwóch anten opuśćmy grupę anten najprostszych, wymagających najmniejszego nakładu sił i środków, a przejdźmy do grupy anten wyczynowych. Sądzę, że sztandarowym przedstawicielem tej grupy jest chyba najpopularniejsza w Polsce antena, której konstruktorem jest SP6LB i przez to nosząca taką nazwę. Antena ta jest anteną 9-elementową, a jej parametry kwalifikują ją do zastosowań sportowych. A oto jej rozmiary (rys 3).

Antena SP6LB ze względu na swą długość zaliczana jest do anten typu „long Yagi”, czyli o długości większej niż 1 λ. Jednocześnie trzeba podkreślić, że w praktyce bardzo rzadko spotyka się anteny o większej ilości elementów. Malejąca wraz ze wzrostem ilości elementów sprawność anteny powoduje, że zazwyczaj chętniej używa się zespołów anten 9-elementowych, niż pojedynczej anteny o większej ilości elementów. Aby udowodnić, że istnieją wyjątki od tej reguły podajemy raczej jako ciekawostkę opis anteny 24-elementowej super long Yagi. Antena ta o długości 8 λ, co w paśmie dwumetrowym stanowi ok. 15 metrów (!) kwalifikuje się jedynie do podwieszenia na żyłkach nylonowych, i do pracy w jednym ściśle określonym kierunku.

Jedynie wibrator tej anteny ma budowę nieco bardziej skomplikowaną niż pozostałe elementy, gdyż jest złożony z elementów o dwóch różnych średnicach, zgodnie z przepisem (rys. powyżej) Pomimo swoich gigantycznych rozmiarów, zdaniem autora (niemieckiego krótkofalowca DJ4OB) antena jest łatwa do transportu, gdyż zachowuje się podobnie jak drabina sznurowa. Ambitnym Kolegom, którzy chcieliby ją powtórzyć, należy tylko jeszcze podpowiedzieć, że w punkcie zasilania ma ona oporność ok. 240 Ω (oprócz symetryzatora należałoby jeszcze zastosować transformator dopasowujący 4:1).